Cambridge Yaklaşımı

Alfred Marshall ve Arthur Cecil Pigou tarafından geliştirilen, nominal para talebini Md = k × P × Y (ya da Md = k × P × w) denklemiyle açıklayan klasik para talebi teorisidir. Burada k, gelirin (veya servetin) para olarak tutulmak istenen oranını gösterir ve kısa dönemde sabit kabul edilir.

Fisher'ın Miktar Teorisi'nden farklı olarak Cambridge yaklaşımı bireylerin servet tutma isteğini de para talebinin belirleyicisi saymış; böylece para talebinin yalnızca işlem motifinden değil servet biriktirme isteğinden de kaynaklandığını vurgulamıştır. Pigou'nun katkısıyla modelde Y (reel gelir) yerine w (reel servet) kullanılmıştır.