Modigliani-Miller'in birinci önermesi

Mükemmel piyasa koşullarında ve kurumlar vergisinin olmadığı varsayımı altında, bir şirketin toplam piyasa değerinin sermaye yapısından bağımsız olduğunu ortaya koyan önermedir. 1958 tarihli çalışmada kanıtlanmıştır.

Temel sezgi şudur: Yatırımcılar kişisel kaldıraç kullanarak şirket düzeyindeki kaldıraçla aynı sonuca ulaşabilirler (homojen beklentiler ve arbitraj yoluyla). Bu nedenle iki farklı sermaye yapısına sahip ama aynı nakit akışlarını üreten şirketler aynı değerde olmalıdır.